جراحی سینه از جمله روش‌هایی است که زنان می‌توانند در آن به سایز دلخواه و فرم مناسب سینه خود برسند. گاهی این جراحی به منظور کوچک کردن سینه و گاهی با هدف بزرگ کردن آن انجام می‌شود. لیپوساکشن، ایمپلنت و برش سینه از روش‌های جراحی سینه محسوب می‌گردند

سینه‌های بزرگ علاوه بر مشکلاتی که از نظر جسمی برای فرد به وجود می‌آورد ممکن است مشکلات روحی و روانی هم در پی داشته باشد. به همین منظور خانم‌ها برای داشتن زیبایی و تناسب اندام در این مورد حاضر می‌شوند خود را به تیغ جراحان بسپارند. مشکلات جسمی متداول که ممکن است در صورت داشتن سینه‌های بزرگ‌تر از حد نرمال برای شخص به وجود آید شامل: ایجاد درد در شانه، گردن، پشت، عفونت مکرر در زیر و وسط سینه‌ها و همچنین مشکلات روحی مثل گوشه‌گیر شدن، عدم انجام فعالیت‌های اجتماعی و مشکلات مربوط به لباس پوشیدن است. علاوه بر بزرگی سینه برخی خانم ها هستند که برای رفع مشکل کوچکی بیش از اندازه سینه‌هایشان به پزشک جراح مراجعه می‌کنند که آن هم به نوبه خود علاوه بر روش بزرگ کردن سینه با تمرینات ورزشی با انجام روش‌های جراحی سینه مثل پروتز قابل انجام است. در این مقاله با انواع جراحی سینه و آنچه که باید درباره آن بدانید آشنا می‌شوید.

چرا جراحی سینه انجام می‌شود؟

امروزه برای اعضای مختلف بدن اعمال جراحی زیبایی انجام شود. در حقیقت از کشیدن ابرو گرفته تا انجام جراحی زیبایی شست پا در سیطره جراحی پلاستیک قرار دارد. اما برای خانم‌ها سینه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، سینه علاوه بر آنکه در تناسب اندام و تنه نقش کلیدی دارد مهم‌ترین سمبل زنانگی قابل مشاهده یک خانم نیز هست. در حقیقت به لحاظ روان شناختی سینه مظهر باروری و همچنین زیبایی یک زن شناخته می‌شود. به همین منظور برای زیبایی و تناسب سایز سینه با دیگر اعضای بدن جراحی زیبایی سینه انجام می‌شود. بزرگی سینه‌ها یکی از معضلاتی است که مراجعه کننده‌های بسیاری دارد. درواقع این نوع بزرگی که در نوجوانی رخ می‌دهد، معمولا همراه با چاقی نیست و علت آن، حساس بودن بافت سینه به هورمون‌های جنسی است. بزرگی سینه باعث خجالت، گوشه‌گیری کاهش اعتماد به نفس و کاهش فعالیت‌های اجتماعی ورزشی نوجوان می‌شود. به طور کلی، در افرادی که با شکایت بزرگی سینه مراجعه می‌کنند، تنها درمان مؤثر و بهترین درمان استفاده از جراحی سینه است و روش‌های درمانی و دارویی یا مؤثر نبوده یا به علت ایجاد عوارض مختلف توصیه نمی‌شوند.

خانم‌هایی که به کلینیک جراحی پلاستیک برای جراحی سینه مراجعه می‌کنند از دید جراح به یکی از چهار گروه زیر تعلق دارند:

  • آن‌هایی که سینه‌هایی کوچک ، متقارن و رشد نیافته دارند یا به دلیل حاملگی و شیردهی دچار افتادگی و یا کوچک شدن سینه شده‌اند.
  • خانم‌هایی که سینه‌های بزرگ و اغلب همراه با افتادگی دارند.
  • خانم‌هایی که از حجم و اندازه سینه خود راضی هستند ولی افتادگی سینه یا نوک سینه دارند.
  • خانم‌هایی که افتادگی شدید سینه دارند و در عین حال حجم سینه فعلی‌شان متناسب با اندامشان نیست و کوچکتر از حجم ایده‌آل است.

روش‌ های جراحی سینه

لیپوساکشن:

یکی از روش‌های کوچک کردن سینه‌ها می‌باشد که در این روش ابتدا مایع مناسب حاوی ماده بی‌حسی و منقبض کننده عروق به داخل سینه‌ها تزریق می‌شود و سپس با ایجاد سوراخ‌های دو تا سه میلی‌متری در جاهای مناسبی از پوست سینه با استفاده از کانولا چربی داخل سینه ساکشن شده و حجم سینه کوچکتر می‌شود اما این کار افتادگی سینه را اصلاح نمی‌کند. پس برای افرادی مناسب است که مقدار زیادی چربی در سینه دارند مثل زنان یائسه و افرادی که جای عمل روی سینه‌هایشان را نمی‌پذیرند و یا اصلاح افتادگی مد نظرشان نیست . همچنین با این روش قبل از عمل نمی‌توان پیش‌بینی کرد که چه حجمی از سینه را می‌توان کوچک کرد.

برش سینه:

برای کوچک کردن سینه از برش‌های متعدد و متفاوتی استفاده می‌شود که هر چقدر سینه بزرگ‌تر ، افتاده‌تر و پوست اضافه بیشتری داشته باشد، باید برش وسیع‌تری هم داده شود. در سینه‌های خیلی بزرگ و افتاده که باید بافت زیادی برداشته شود نیاز به برش دور هاله و برش عمودی زیر هاله و برش افقی در چین زیر سینه می‌باشد. اگر سینه‌ای خیلی هم بزرگ نباشد ولی پوست اضافه زیادی داشته باشد باز هم از برش لنگری برای اصلاح کامل سینه استفاده می‌شود. نتیحه این عمل ایجاد سینه‌هایی کوچک‌تر ، سفت‌تر و بالا کشیده‌تر می‌باشد. بسته به روش جراحی برای نهایی شدن فرم سینه‌ها گاهی تا یک سال بایستی صبر کرد.

علاوه بر روش‌های جراحی سینه که برای کوچک کردن سینه متداول هستند برای افزایش حجم سینه‌هایی که بیش از حد نرمال کوچک هستند از روشی تحت عنوان ایمپلنت استفاده می‌شود.
البته گاهی حتی با تمریناتی آسان برای کوچک کردن سینه بدون عمل جراحی نیز می‌توان این مشکل را برطرف نمود. فرد می‌بایست خود به این نتیجه برسد که آیا واقعا لازم است خود را به تیغ جراحی و عوارض پس از آن بسپارد یا خیر؟

دلیل افتادگی سینه‌ها

در اکثر زنان پس از زایمان و شیردهی ، افزایش سن و تغییرات وزن تغییراتی در ظاهر سینه‌هایشان ایجاد می‌شود. سینه‌ها شکل اولیه خودشان را از دست می‌دهند و سفتی‌شان کم شده و شروع به شل شدن می‌کنند و هاله و نوک سینه از جای اصلی‌شان که در برجسته‌ترین قسمت سینه است به سمت پایین جا به جا می‌شود. برای این افراد لازم است از پروتز کوچکتر استفاده شود و لیفت هم با حداقل کشیدن پوست انجام پذیرد. کلا این عمل جراحی برای بیماری مناسب است که توقعات واقعی داشته باشد ، از محدودیت‌های عمل آگاه باشد و در انجام دستورات بعد از عمل منظم و دقیق باشد و بتواند جراح را در هنگام بروز عوارض احتمالی همراهی کند.

درمان افتادگی سینه‌ها

به این عمل که با کشیدن پوست سینه همراه است ماستوئکسی می‌گویند. با این روش جراحی سینه، سینه‌های شل شده مجددا شکل گرفته و بالا می‌آیند بدون اینکه حجم کلی سینه تغییر کند. حتی به علت آنکه در این عمل پوست اضافه برداشته شده و بافت سینه به حالت فشرده در می‌آید سینه‌ها کوچک‌تر دیده می‌شوند.

مواردی در ارتباط با جراحی سینه برای درمان افتادگی سینه:

  1. اگر سینه شل و حجم آن کم شده ولی شکل آن خوب و هاله و نوک سینه در جای مناسب قرار دارند فقط با گذاشتن پروتز مناسبی می‌توان نتیجه بسیار خوبی بدست آورد.
  2. اگر فرد از سایز فعلی سینه‌اش راضی نیست و می‌خواهد که سینه بزرگ‌تری داشته باشد در این صورت عمل اصلاح افتادگی همزمان با گذاشتن پروتز باید انجام شود که هر چه افتادگی بیشتر باشد مقدار برش جراحی بیشتر خواهد بود.
  3. اگر سینه شل و حجم آن کم شده و هاله و نوک سینه پایین‌تر از حد طبیعی واقع شده است چنانچه فرد از اندازه سینه خود راضی باشد در این صورت پوست اضافه برداشته شده و از بافت قسمت زیر سینه جهت  برجسته و پر کردن قسمت بالای سینه استفاده می‌شود.
  4. حاملگی مجدد ، تغییرات شدید وزن و افزایش سن ممکن است سبب شل شدن مجدد سینه‌ها شوند. توصیه می‌شود پس از جراحی بطور دائم سوتین استفاده شود.

نکاتی که بیماران در ارتباط با انجام جراحی سینه باید بدانند

  • سلامتی عمومی این افراد باید در حد قابل قبول و خوب باشد. عمل جراحی سینه برای فردی که مشکلات زمینه‌ای مانند قلبی ، ریوی ، کبدی ، کلیوی ، عصبی روانی  و… دارد و این مشکلات بررسی و کنترل نشده‌اند می‌تواند خطرناک باشد.
  • در افراد بالای ۳۵ سال و در صورت وجود سابقه فامیلی یا شخصی در سن پایین‌تر بهتر است قبل از عمل ماموگرافی و یا سونوگرافی سینه انجام پذیرد.
  • قرص ضد بارداری در فاصله دو هفته قبل تا دو هفته بعد از عمل سینه مشکل آفرین خواهد بود.
  • استعمال هر نوع دخانیات روی کیفیت زخم اثر منفی دارد.
  • در یک هفته اول بعد از عمل جراحی حرکات بازوها و تنه نباید شدید و ناگهانی باشد اما محدودیت حرکت وجود ندارد و شما می‌توانید راه بروید و کارهای روزمره را به آرامی انجام دهید.

به افراد زیر پیشنهاد می‌شود جراحی سینه را انجام ندهند:
– اگر از فرم و شکل و اندازه سینه خود راضی هستید.
– اگر به خاطر مشکلات روحی و یا خانوادگی می‌خواهید عمل کنید.
– اگر به اصرار فرد دیگری (همسر ، دوست و…) می‌خواهید عمل کنید.

علاوه بر راه‌ های تهاجمی و جراحی‌های سنگین زیبایی برای از بین بردن و حذف چربی اضافی ناحیه‌ی شکم راه‌های دیگر کم‌ تهاجمی‌تری به کار گرفته شده است که می‌تواند با آسیب بافتی و عوارض و خطرات کمتر نتایج مطلوبی را بر جای گذارد. هر یک از این روش‌های کم‌ تهاجمی کوچک کردن شکم و پهلو دارای معایب و مزایایی هستند که باعث قوت یا ضعف آن‌ها نسبت به هم می‌شود.
این روش‌های بیشتر به افرادی پیشنهاد می‌شود که با وجود داشتن چربی اضافی در ناحیه‌ی شکم و پهلو هنوز دارای پوست کشسان و قابل ارتجاعی هستند و شکم‌شان آویزان نشده است. هرچند انجام برخی ورزش‌های مخصوص به صورت مداوم و منظم می‌تواند منجر به کوچک شدن شکم و پهلو شود. اما با این حال ورزش هم نمی‌تواند در برخی موارد نتیجه‌ی مطلوب مورد نظر فرد را داشته باشد و چاره‌ای جزء انتخاب سایر روش‌ها نیست. هر یک از روش‌های کم‌تهاجمی کوچک کردن شکم و پهلو شامل

لیپوساکشن

لیپوساکشن یا لیپوپلاستی یک روش جراحی زیبایی است که با از بین بردن رسوبات چربی اضافی و بهبود خطوط بدن منجر به تغییر شکل مناطق خاصی از بدن و افزایش رضایت فرد از تناسب اندام خود می‌شود. لیپوساکشن با استفاده از یک لوله کوچک از جنس استیل به نام کانول انجام می‌شود. کانولا به یک پمپ مکش قدرتمند متصل شده و از طریق یک برش کوچک وارد پوست می‌شود. حذف چربی انجام شده است به عنوان کانول مکش تونل کوچک از طریق لایه های چرب ایجاد می‌کند. لیپوساکشن را می توان در هر دو جنس مردان و زنان انجام داد.
لیپوساکشن یک روش سنتی برای کاهش و حذف حجم زیادی از چربی‌های موضعی اضافی در نواحی مختلفی از بدن مانند ران، باسن، شکم و پهلو، بازو، زیر زانو، سینه، گونه‌ها، چانه و گردن و مچ پاهاست. لیپوساکشن می‌تواند به تنهایی و یا همراه با دیگر روش‌های جراحی پلاستیک بسته به ناحیه مورد نظر برای مثال همراه ابدومینوپلاستی در کوچک کردن شکم و پهلو استفاده شود. لیپوساکشن روشی است برای درمان چاقی و همچنین یک جایگزین برای رژیم غذایی مناسب و ورزش سنگین است. با این حال این روش یک درمان مؤثر برای حذف و ترمیم پوست آویزان و اضافی ناحیه شکم و پهلو نیست. هزینه لیپوساکشن می‌تواند به طور گسترده‌ای متفاوت باشد. متوسط هزینه مربوط به آن به بی‌هوشی، تجهیزات اتاق عمل و سایر هزینه‌های مرتبط مانند آزمایش‌های پزشکی، لباس عمل و بعد از عمل و نسخه دارویی مربوط می‌شود. هزینه‌ دستمزد جراحان با توجه به میزان تبحر و سابقه و همچنین مکان جغرافیایی مرکز درمانی می‌تواند متغیر باشد. معمولاً بیمه هزینه‌‌ی لیپوساکشن را پوشش نمی‌دهد اما بهتر است قبل از پرداخت آن با مؤسسه بیمه خود مشورت کنید. باید در نظر داشت مهم‌ترین مسئله انتخاب جراح متبحر بدون در نظر گرفتن دستمزد سنگین احتمالی اوست، زیرا عوارض بی‌کفایتی و خطای انسانی جراح می‌توانند چندین برابر هزینه اضافی به وجود آورد و همچنین سلامت فرد را به خطر اندازد.

کاندیدهای لیپوساکشن

مناسب‌ترین و بهترین کاندیدهای لیپوساکشن افرادی هستند که دارای این شرایط باشند شامل:

  • بزرگسالانی با حداکثر 30 درصد وزن اضافی نسبت به وزن ایده‌آل، دارای پوست الاستیک و تون عضلانی خوب؛
  • افراد سالم فاقد هر گونه بیماری تهدید‌کننده زندگی یا مختل‌کننده شرایط لیپوساکشن و بهبودی از آن؛
  • غیر سیگاری‌ها؛
  • افراد دارای یک چشم‌انداز مثبت و اهداف خاص در ذهن خود برای تناسب اندام بدن؛
  • عدم پاسخ‌دهی چربی‌های اضافی به رژیم غذایی و ورزش.

اقدامات پس از لیپوساکشن

در طول مدت بهبودی لیپوساکشن باید شکم و پهلو خود را با یک لباس فشرده کننده مانند گن یا باند الاستیک بست و پوشاند تا روند درمان را تسریع کند. این کار به کنترل تورم و فشرده‌سازی پوست در محل خطوط جدید بدن کمک می‌کند. علاوه بر این ممکن است درن کوچک موقتی در برش‌های موجود در زیر پوست قرار گیرد تا به حذف هر گونه خون یا مایع زیاد کمک کند. همانند سایر روش‌های جراحی و غیر جراحی زیبایی دستورالعمل خاص پس از لیپوساکشن عبارت است از:

  • آموزش چگونگی مراقبت از محل جراحی و تخلیه ترشحات؛
  • مصرف به موقع داروهای خوراکی تجویزی برای بهبود و کاهش احتمال عفونت؛
  • پاسخ دادن به بسیاری از سؤالات و نگرانی‌های خاص فرد درباره‌ی بهبودی عمومی.

معمولاً نتایج حاصل از لیپوساکشن در صورت حفظ وزن پایدار و تناسب اندام طولانی‌مدت خواهد بود. با مقایسه عکس‌های قبل و بعد از لیپوساکشن بهتر می‌توان نتایج به دست آمده را درک کرد. اگرچه دست یافتن به نتایج خوب از این روش قابل انتظار است، ولی هیچ تضمینی برای آن وجود ندارد. در برخی شرایط ممکن است برای دستیابی به نتایج مطلوب نیاز به یک عمل جراحی زیبایی شکم تکمیلی باشد. این عمل می‌تواند پوست اضافی را حذف و ترمیم کند. کلید مؤفقیت عمل لیپوساکشن در انجام صحیح آن توسط جراح است. برش‌های جراحی باید با حداقل میزان آسیب و ایجاد تورم ایجاد شود

نحوه‌ی انجام لیپوساکشن

به طور کلی روش لیپوساکشن شامل مراحل زیر است:
مرحله اول ـ بی‌هوشی
داروهایی برای راحتی فرد در طول لیپوساکشن تجویز می‌شود. انتخاب نوع داروی بی‌حسی موضعی، آرام بخش داخل وریدی یا بی‌هوشی عمومی به شرایط جسمی فرد و حجم چربی‌ها و مدت زمان جراحی بستگی دارد که متخصص بی‌هوشی درباره‌ی آن تصمیم می‌گیرد.
مرحله دوم ـ برش
لیپوساکشن از طریق برش کوچک انجام می‌شود. ابتدا یک بی‌حسی موضعی رقیق برای کاهش خونریزی و تروما تزریق می‌شود. سپس یک لوله توخالی نازک، یا کانول از طریق برش‌ها برای نرم کردن چربی اضافی با استفاده از یک حرکت جلو و عقب کنترل شده وارد می‌شود. سپس چربی اضافی با یک مکنده یا سرنگ متصل به کانول ساکشن و آسپیره می‌شود.
مرحله سوم ـ بستن برش
برش‌های ایجاد شده با نخ بخیه بسته می‌شود و سپس پانسمان می‌گردد.

خطرات و عوارض لیپوساکشن

تصمیم‌گیری درباره‌ی انجام هر گونه عمل جراحی زیبایی از جمله لیپوساکشن بسیار شخصی است. هر فرد باید با در نظر گرفتن خطرات و عوارض احتمالی و آگاهی و درک صحیح این روش را انتخاب کند. زیرا برای تکمیل پرونده پزشکی فرد قبل از عمل از او فرم رضایت‌نامه‌ای مبنی بر آگاهی او از خطرات احتمالی و پذیرش ریسک عمل گرفته می‌شود. بنابراین خطرات و عوارض لیپوساکشن عبارتند از:

  • خطرات مرتبط با بی‌هوشی؛
  • کبودی؛
  • تغییر در حس پوست که ممکن است باقی بماند؛
  • آسیب به ساختارهای عمیق‌تر مانند اعصاب، رگ‌های خونی، عضلات، ریه‌ها و ارگان‌های شکمی؛
  • ترومبوز ورید عمقی، عوارض قلبی و ریوی؛
  • تجمع مایع در زیر پوست؛
  • عفونت؛
  • خطوط نامنظم و یا عدم تقارن؛
  • پیگمانتاسیون نامنظم؛
  • نیاز به عمل جراحی مجدد ترمیمی؛
  • تورم مداوم؛
  • تأخیر بهبود زخم؛
  • ناهمواری یا شلی پوست؛
  • سوختگی حرارتی یا آسیب گرما در روش لیپوپلاستی با کمک اولتراسوند.

باید قبل از لیپوساکشن درباره‌ی تک تک عوارض و خطرات احتمالی با جراح پلاستیک بحث و گفت‌وگو شود.

لیپولیز

تجزیه و لیز چربی که معمولاً به عنوان لیپو لیزر شناخته شده یک روش لیپوساکشن غیر تهاجمی برای حذف چربی اضافی به خصوص در ناحیه‌ی پهلو است که بسیار سریع و بدون درد خواهد بود. این روش می‌تواند به طور مؤثر چربی‌های مقاوم در برابر رژیم غذایی یا ورزش را کاهش دهد. همچنین دارای عوارض و اثرات جانبی کمتری نسبت به روش‌های سنتی مانند لیپوساکشن است. در این روش با استفاده از لیزر چربی‌های ناخواسته و اضافی را ذوب نموده و علاوه بر مکش چربی‌های با دستگاه مکنده این اجازه را به بدن می‌دهد تا چربی تجزیه شده را وارد سوخت و ساز بدن کند و از این طریق مقداری از آن را حذف کند.
هر چند این روش یک راه‌کارکم تهاجمی برای حذف چربی شکم و پهلو است ولی با این حال نیاز به یک برش کوچک در ناحیه شکم و پهلو تحت بی‌حسی موضعی دارد. به دلیل قابلیت انجام آن تحت بی‌حسی موضعی خطرات بی‌هوشی عمومی لیپوساکشن سنتی را نیز نخواهد داشت. روش لیزر لیپولیز یک درمان برای کاهش وزن نیست بلکه فقط برای افرادی مناسب است که دارای اضافه وزن قابل توجه و چربی اضافی غیر قابل حذف در نواحی کوچکی از بدن هستند. نتایج لیپولیز باعث تناسب اندام و هماهنگی بین ذخایر چربی نواحی مختلف بدن در کوتاه‌ترین زمان ممکن بدون عارضه‌ی کبودی و تورم سایر روش‌های تهاجمی‌تر کوچک کردن شکم و پهلو می‌شود. هزینه‌های مربوط به لیپولیز به وسعت بافت چربی اضافی بستگی دارد.

کاندیدهای لیپولیز

مناسب‌ترین کاندیدهای لیپولیز افرادی هستند که دارای چربی اضافی سر سخت در نواحی شکم و پهلوی خود بوده و از طرفی به رژیم غذایی و ورزش مقاوم هستند. باید در نظر داشت که لیپولیز برای درمان چاقی نیست پس به افراد بسیار چاق پیشنهاد نمی‌شود. در واقع این روش برای کاهش چربی و سفت کردن پوست در افرادی که دارای وزن طبیعی و نزدیک به ایده‌آل هستند، برنامه‌ریزی شده است. در صورت ابتلا به بیماری‌های قلبی و ریوی و همچنین داشتن دستگاه ضربان‌ساز نباید تحت این عمل قرار گرفت. بیماری‌های کبدی و کلیوی و همچنین اختلالات انعقادی باعث منع استفاده از این روش می‌شود. البته بیماری‌های روحی و روانی نیز می‌تواند مانع از انجام آن شود.
بحث و گفت وگو در مورد نتایج لیپولیز با یک پزشک قبل از آغاز درمان بسیار مهم است. گاهی اوقات پزشک با توجه به شرایط بدنی فرد ممکن است یک روش تهاجمی‌تری را پیشنهاد کند. روش لیزری حذف چربی فقط برای از بین بردن پانصد میلی‌گرم چربی توصیه می‌شود. بنابراین ممکن است برای حذف مقادیر بزرگ‌تر چربی به لیپوساکشن یا روش‌های دیگر نیاز باشد.

آمادگی قبل از لیپولیز

قبل از عمل لیولیز باید آزمایش خون کنترلی لازم قبل از عمل را انجام داده و مصرف سیگار و الکل را از دو هفته قبل از عمل قطع نمایید. همچنین مصرف آسپرین و داروهای ضد التهاب و مکمل‌های رقیق‌کننده خون از یک هفته قبل از عمل ممنوع است. فرد باید در شب قبل دوش آب گرم گرفته و به میزان کافی و هشت ساعت خواب آسوده داشته باشد. از معتبر بودن مرکز انجام لیپولیز باید اطمینان حاصل شود.

نحوه‌ی انجام لیپولیز

در طول درمان لیپولیز از یک بی‌حسی موضعی استفاده خواهد شد. سپس یک برش کوچک در پوست ناحیه‌ی شکم و پهلو ایجاد شده و یک کانول بسیار نازک ( لوله‌ی فلزی توخالی با قطر یک میلی‌متر ) در داخل پوست قرار داده شده و با کمک یک پروپ، پالس نور لیزری به بافت چربی اضافی تابانده می‌شود و آن را تجزیه و ذوب می‌کند. سپس این سلول‌های چربی ذوب شده به طور طبیعی توسط بدن از بین می‌روند. از طرفی مقادیری از آن را نیز با کمک دستگاه مکنده و کانول با سرعت بالا خارج می‌سازند. این روش بین 1 الی 2 ساعت زمان می‌برد.

اقدامات پس از لیپولیز

فرد برای بازیابی توان خود نیاز به یک ساعت استراحت پس از انجام لیپولیز دارد. این افراد معمولاً می‌توانند فعالیت‌های عادی و روزمره خود را از همان روز از سر بگیرند. بهتر است فعالیت بدنی شدید خود را از یک الی دو هفته پس از انجام لیپولیز آغاز کنند.
با وجود این که برخی از افراد بلافاصله چربی اضافی خود را از دست می‌دهند و پوست‌شان به حالت طبیعی باز می‌گردد، اما در برخی دیگر ممکن است نتایج نهایی پس از گذشت چند هفته و با حذف چربی ذوب شده ظاهر شود.

خطرات و عوارض لیپولیز

این روش با توجه به این‌که تحت بی‌حسی موضعی انجام می‌شود، دردناک نیست. ولی ممکن است فرد کمی تورم جزئی، کبودی یا حساسیت را در چند روز پس از درمان تجربه کند. انتخاب یک پزشک مناسب آموزش دیده و واجد شرایط برای انجام لیپولیز می‌تواند در بهبود نتیجه مؤثر باشد. گرمای حاصل در این روش می‌تواند به بافت آسیب برساند. با این حال معمولاًَ افرادی که تحت این روش چربی اضافی ناحیه شکم و پهلو خود را حذف می‌کنند، از نتیجه راضی هستند.

لیپوماتیک

با پیشرفت علم روش‌های برتر و بهتری برای حذف چرب اضافی بدن و کوچک کردن شکم و پهلو روی کار آمده است که می‌تواند با کمترین آسیب و عارضه‌ی بافتی بهترین نتایج را بر جای بگذارد. در روش نوین لیپوماتیک دیگر خبری از برش‌های بزرگ لیپوساکشن سنتی یا عوارض بافتی لیزر لیپولیز در اثر گرما نیست. در واقع لیپوماتیک روشی است برای ساکشن بافت چربی اضافی زیر پوست با تکنیکی متفاوت از ساکشن‌های سنتی که می‌تواند در کوتاه‌مدت‌ترین زمان بهترین نتایج را داشته باشد. از دیگر مزایای آن درد، التهاب و ورم کمتر برای بیمار و سهولت عمل برای جراح است که باعث رضایت هر دو از این عمل خواهد شد.
در این روش که امروزه مورد تأیید بسیاری از جراحان سراسر جهان شده و کارآمدی آن توجه بسیاری از افراد را به خود جلب نموده می‌توان در یک جلسه حجم بسیاری از چربی را جدا سازی و خارج کرد. حتی چربی خارج شده در این روش قابلیت تزریق در سایر نواحی بدن را در صورت لزوم دارد.
لیپوماتیک به جزء شکم و پهلو برای حذف چربی اضافی سایر نواحی بدن از جمله ران و باسن، بازو، پشت، ساق پا و اطراف زانو و اندام تناسلی خارجی زنان کاربرد دارد. در نتایج حاصل از لیپوماتیک شکم و پهلو میزان قابلیت ارتجاعی پوست فرد و میزان کلاژن آن و همچنین حجم پوست شل و آویزان می‌تواند مؤثر باشد.

کاندیدهای لیپوماتیک

مناسب‌ترین افراد برای انجام عمل لیپوماتیک افراد بالای 18 سال اعم از زن و مردی هستند که چاق نبوده و فقط دارای کمی اضافه وزن و بافت چربی اضافی ناخواسته مقاوم در قسمت‌های مختلف بدن از جمله نواحی شکم و پهلو خود باشند. بهتر است دارای وزن ثابت بوده و قصد کاهش یا افزایش وزن در آینده را نداشته باشند. پوست افراد باید دارای خاصیت ارتجاعی مطلوب باشد. بنابراین این روش به افراد مسنی که خاصیت ارتجاعی پوست خود را از دست داده‌اند مناسب نخواهد بود. در صورت بارداری یا زایمان باید حداقل سه ماه از موعد زایمان فرد گذشته باشد. امکان بارداری پس از انجام عمل لیپوماتیک وجود دارد.

آمادگی قبل از لیپوماتیک

همانند سایر روش‌های جراحی و غیر جراحی کوچک کردن شکم و پهلو فرد باید خود را برای عمل لیپوماتیک از حداقل یک ماه قبل از عمل آماده کند. شرایط لازم برای آمادگی قبل از لیپوماتیک شامل:

  • ترک مصرف سیگار و الکل از یک ماه قبل از عمل؛
  • اجتناب از مصرف آسپرین و داروهای رقیق‌کننده خون از دو هفته قبل از عمل؛
  • خودداری از مصرف ویتامین E از روز قبل از عمل؛
  • رعایت ناشتایی از شب قبل از عمل.

نحوه‌ی انجام لیپوماتیک

این عمل آسان تحت بی‌حسی موضعی با ایجاد چند سوراخ کوچک نیم سانتی‌متری در پوست شکم و پهلو و سپس قرار دادن لوله‌ی باریک کانول درون این سوراخ‌ها انجام می‌شود. معمولاً برای حذف چربی اضافی پهلوها نیاز به ایجاد دو سوراخ اضافی در ناحیه کمر نیز هست. این کانول متصل به دستگاه مکنده ابتدا با حرکت ارتعاشی و لرزشی خود بافت چربی مقاوم و سفت و سخت ناحیه را سست و تخریب می‌کند. سپس این امکان را به دستگاه مکنده می‌دهد تا قطعات خرد شده و حتی مایع شده چربی اضافی را راحت‌تر تا آخرین قطرات موجود خارج کند.

اقدامات پس از لیپوماتیک

فرد بلافاصله پس از اتمام لیپوماتیک می‌تواند به خانه بازگردد. طی دو الی سه روز تورم و کبودی جزئی ناحیه از بین خواهد رفت و فرد می‌تواند خیلی زود به فعالیت روزمره خود از جمله کار بازگردد. با این حال بهتر است در هفته ابتدایی از فعالیت بدنی شدید بپرهیزد. بستن گن یا شکم‌بند کشسان پس از عمل لیپوماتیک تا دو الی سه ماه پس از آن برای سفت شدن و فشرده‌سازی پوست توصیه می‌شود. احتمال به وجود آمدن بافت‌های سفت زیر جلدی از هفته دوم پس از لیپوماتیک وجود دارد که جای نگرانی نخواهد داشت و با کمک ماساژ در زیر آب گرم رفع می‌شود. با وجود این‌که این روش یک روش دائمی برای کوچک کردن شکم و پهلو محسوب می‌شود ولی احتمال تجمع مجدد چربی در این ناحیه به دلیل سبک نادرست زندگی و عدم توجه به تغذیه و ورزش وجود دارد. پس نباید ورزش و رژیم غذایی از برنامه زندگی آینده فرد حذف شود. این افراد همچنین باید از مصرف غذاهای چرب و پر نمک خودداری نموده و به دلیل احتمال کم‌آبی بدن مصرف مایعات خود را افزایش دهند. مصرف به موقع داروهای تجویزی پس از عمل نیز ضروری است.
از آن‌جایی که سوراخ‌های ایجاد شده در لیپوماتیک خود به خود و طی 48 ساعت پس از جراحی بسته خواهند شد بهتر است که با استحمام به موقع و مالش اطراف سوراخ‌ها به خارج شدن ترشحات و چربی باقی مانده در مسیر کمک کرد. در صورت عدم تخلیه کامل سوراخ‌ها قبل از مسدود شدن آن ممکن است بافت برجسته‌ای در این ناحیه باقی بماند. پس از استحمام باید محل سوراخ‌ها را ترجیحاً با سشوار خشک کرد و تمیز نگه داشت تا دچار عفونت نشود.

عوارض و خطرات لیپوماتیک

با وجود تمام مزایایی که لیپوماتیک دارد و باعث جذب بسیاری از افراد در سراسر جهان به خود شده است دارای معایب، عوارض و خطراتی است که قبل از عمل باید برای فرد توضیح داده شود تا با آگاهی کامل آن را انتخاب کند. عوارض و خطرات لیپوماتیک شامل:

  • زمان طولانی جراحی باعث افزایش احتمال خطای انسانی جراح می‌شود؛
  • ضربه‌های شدید دستگاه باعث احتمال آسیب به جراح و بیمار و همچنین کوفتگی بدن او خواهد شد؛
  • ضربه‌ها خطر آمبولی ریه را افزایش می‌دهد؛
  • فقط در ناحیه‌ و اندام‌های بزرگ کاربردی است؛
  • حساسیت به ماده‌ی بی‌حسی و لیدوکائین در افرادی که سابقه‌ی آن را داشتند وجود دارد؛
  • احتمال خونریزی شدید در افرادی که مصرف مکمل یا داروی رقیق‌کننده خون مانند آسپرین داشته اند، وجود دارد؛
  • احتمال عفونت در صورت عدم رعایت استرلیزه در اطاق عمل و یا ابتلای فرد به بیماری‌های مختل کننده سیستم ایمنی یا مصرف داروهای سرکوب‌گر ایمنی بدن وجود دارد.

براکیوپلاستی یا لیفت بازو روشی موثر و محبوب برای حذف پوست و چربی اضافه و لاغر کردن بازو استفاده می شود. لیفت بازو معمولا تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. در این جراحی بخش های هلالی شکل از پوست و چربی بازو جدا شده و پوست و بافت ها برای ایجاد ظاهری صاف تر و سفت تر در بازو، لیفت داده می شوند. این عمل توسط جراح و با ایجاد برشی بزرگ در پوست انجام می شود که پس از جراحی اسکار بزرگی به جای خواهد گذاشت. اسکارها ممکن است از زیر بغل تا آرنج باشند. در طول فرآیند بهبودی به دلیل درد شدید و ناراحتی، امکان نیاز به مصرف مسکن وجود داشته و اغلب طی یک تا دو هفته بهبودی حاصل می شود.

لیفت بازو چیست؟

عمل بازو

لیفت بازو یا براکیوپلاستی یکی از روش های جراحی زیبایی تحت عنوان کانتورینگ یا فرم دهی بدن بوده و برای حذف پوست و چربی از بازو طراحی شده است. اولین عمل جراحی لیفت بدن در سال های 1960 و 1970 در برزیل و فرانسه آغاز شد. لیفت ران، لیفت باسن، شکم یا ابدومینوپلاستی و لیفت بازو با استفاده از تکنیک های جراحی که در آن زمان در دسترس بود، انجام می گرفت.

گرچه ابدومینوپلاستی در حال حاضر روش محبوبی در جراحی زیبایی است، اما در دهه 1970 با مشکلات و نتایج غیرقابل پیش بینی مانند ایجاد فرم عجیب و اسکارهای بد در بدن و دیگر مشکلاتی همراه بود که جراح را هنگام پیشنهاد این روش محتاط تر می کرد. از اواخر دهه 1980، با درک بهتر از چگونگی شکل گیری پوست و چربی و اینکه چگونه بدن با بالا رفتن سن تغییر می کند، به جراحان اجازه داد که به طراحی مجدد این عمل بپردازند و اکنون این روش موفقیت آمیزتر است. در سال های اخیر روش های لیفت بدن از محبوبیت بسیاری برخوردار شده اند.

اگر در نظر دارید عمل بازو انجام دهید، اطلاعات زیر به شما کمک می کند تا درک ابتدایی از این عمل کسب کنید. البته این اطلاعا ممکن است قادر به پاسخگویی به تمام سؤالات شما نباشد، زیرا این روش بستگی زیادی به شرایط بیمار و جراح دارد. به همین جهت ضروری است تا اطلاعات مورد نیاز خود را از یک جراح متخصص در این زمینه بپرسید.

دوره نقاهت پس از عمل بازو چقدر است؟

بسته به وسعت عمل، ممکن است بعد از یک روز یا بیشتر، از بیمارستان مرخص شوید. دوره نقاهت حدودا یک تا 2 هفته طول می کشد. بازگشت به کار بستگی به ماهیت کار شما دارد، اما اغلب مردم بعد از 2 هفته به سرکار برمی گردند. بعد از حدود تقریبا چهار تا شش هفته، ورزش شدید را می توانید ادامه دهید.

عوارض لیفت بازو یا عمل لاغری بازو چیست؟

در طول فرآیند بهبودی ممکن است با دردهای شدیدی مواجه شوید که با مصرف مسکن قابل کنترل است و اغلب بهبودی در طی یک تا دو هفته حاصل می شود. کبودی ها پس از عمل جراحی لیفت بازو قابل مشاهده هستند و همچنین ورم نیز می تواند بسیار آشکار باشد و ناپدید شدن آن، سه یا چهار ماه طول بکشد. از طرف دیگر، ممکن است که در پوست اطراف بازو احساس بی حسی کنید و چندین ماه طول بکشد تا حس برگردد.

این جراحی، اسکارهای دائمی به جای می گذارد که ممکن است در 3 تا 6 ماه اول بهبودی، وخیم تر شوند که مسئله ای عادی بوده و توقع داشته باشید 9ماه تا یک سال طول بکشد تا اسکارها صاف تر و روشن تر شوند. برش های این جراحی معمولا در بخشی قرار می گیرد که به راحتی قابل دیدن نباشند. تشکیل اسکارهای بیش از حد هم گاهی اوقات اتفاق می افتد که در این حالت اسکارها پهن و ضخیم می شوند. اگر تناسب اندام دارید بهبودی شما سریع تر از فردی خواهد بود که اضافه وزن زیادی دارد. همچنین احتمال التهاب و ورم بخیه ها نیز وجود دارد و ممکن است فرد نیاز به کشیدن زودتر بخیه ها یا جراحی دیگری داشته باشد

تصویر قبل و بعد عمل جراحی بازو

همانند تمام روش های جراحی که همیشه عوارض جانبی ممکن است داشته باشد ممکن است عوارض نادر از جمله عفونت، واکنش به بیهوشی، تجمع خون یا مایع زیرپوست، آسیب به عصب، مرگ بافت، ورم طولانی مدت، لخته شدن خون، خطر خونریزی، ظاهر کج و نامتقارن در بازوها، سکته و مرگ ایجاد شود.

مراقبت های بعد از لیفت بازو چیست؟

بسیار مهم است که پس از عمل لیفت بازو به توصیه های جراح به دقت عمل کنید. چرا که بهبودی سریع تر و جلوگیری از بروز عوارض به رعایت این نکات از طرف شما بستگی دارد.

توصیه های پس از درمان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • استفاده از داروهای مسکن تجویز شده در صورت نیاز
  • از بالابردن دست به بالاتر از شانه تا 3 تا 4 هفته خودداری کنید.
  • برای خارج کردن لوله های تخلیه و کشیدن بخیه ها پس از 5 الی 10 روز پس از جراحی نیاز است دوباره به مطب یا بیمارستان مراجعه کنید.
  • برای 3 تا 4 هفته برای محافظت و کمک به پوست لازم است آستین های کشی مخصوص جراحی بازو بپوشید، به ویژه اگر لیپوساکشن انجام شده باشد.
  • معمولا تمرینات سبک برای کمک به روند بهبودی و کاهش ایجاد لخته شدن خون، توصیه می شود. اما نباید ورزش های شدید انجام دهید. جراح به شما زمان بازگشت به فعالیت های عادی را خواهد گفت. معمولا انجام تمرینات ورزشی بهتر است 4 تا 8 هفته پس از جراحی شروع شود تا محل برش کشیده نشود.
  • برای جلوگیری از بروز عفونت ممکن است آنتی بیوتیک های موضعی یا خوراکی تجویز شود.
  • اگر هرگونه علائم عفونت، خونریزی، تنگی نفس، درد قفسه سینه، قرمزی پوست، تب یا افزایش ناگهانی درد را تجربه کردید، بلافاصله با جراح خود تماس بگیرید.

آیا جراحی زیبایی بازو برای شما مناسب است؟

اگر به تازگی کاهش وزن زیادی داشته اید و از ظاهر افتاده و شل بازوهای خود راضی نیستید، مشکلات رعایت بهداشت در این ناحیه دارید و یا اعتماد به نفس شما تحت تاثیر این موضوع قرار گرفته این درمان برای شما بسیار مناسب خواهد بود.

تا زمانی که از سلامت عمومی خوبی برخوردار باشید و انتظارات واقع بینانه ای از این روش داشته باشید، دلایل پزشکی کمی وجود دارد که شما نباید تحت انجام این عمل قرار بگیرید.

این جراحی پس از جراحی ماستکتومی (تخلیه پستان) یا عمل جراحی در گره های لنفاوی زیر بغل مناسب نیست.

افرادی که دارای عفونت در غدد عرق هستند نیز ممکن است کاندید مناسبی برای این جراحی نباشند. به این دلیل که ممکن است مشکلاتی برای تخلیه مایعات از بازوی شما پیش بیاید که نتیجه عمل جراحی قبلی باشد.

اگر شما مجبور بودید که عمل دیگری داشته باشید، ممکن است بازوی شما بسیار ورم کند و ورم آن دائمی باقی بماند.

با این حال، لیفت بازو جایگزینی برای کاهش وزن نیست. در واقع بسیاری از جراحان، جراحی جایگزین دیگری را برای بیمارانی که وزنشان بیش از 15 درصد بیشتر از وزن ایده آل شان است، پیشنهاد می دهند. همچنین، اگر شما در حال کاهش وزن هستید، باید تا پس از رسیدن به وزن مطلوب صبر کنید تا عمل جراحی را انجام دهید. ممکن است پس از کاهش وزن، شما برای حذف پوست اضافه به جراحی های بیشتری نیاز داشته باشید، به این معنی که انجام این عمل در ابتدای کار، اتلاف وقت است.

اگر در درمان های جراحی گذشته مشکلات بهبود زخم داشته اید و یا مستعد اسکارهای کلوئیدی (قرمز و برجسته) هستید، به احتمال زیاد جراح این روش را برای شما پیشنهاد نمی کند یا ممکن است اخطار دهد که اسکارها برجسته و قابل مشاهده خواهند بود.

همچنین در صورتی که عارضه پزشکی دارید که بهبود زخم را با تاخیر می اندازد و یا استعمال دخانیات داشته باشید این درمان برای شما تجویز نخواهد شد.

جمع بندی در مورد عمل لاغری بازو

تصویر قبل و بعد جراحی زیبایی بازو

کاندیدای ایده آل برای جراحی براکیوپلاستی یا لیفت بازو، فردی است که دارای مقدار قابل مشاهده ای پوست شل در ناحیه بازو باشد. شلی و آویزان شدن پوست ممکن است در نتیجه افزایش سن و یا کاهش وزن زیاد ایجاد شود. علاوه بر این، لیپوساکشن (مکیدن چربی از زیر پوست از طریق یک لوله) می تواند در کنار لیفت بازو برای بهبود نتیجه نهایی انجام شود.

علاوه بر زمان بهبودی طولانی مدت، اسکار بزرگ و قابل مشاهده، اشکال اصلی این جراحی است. با این ­حال، با یک جراح ماهر، شما می­توانید شاهد بهبودی چشم­گیری در پوست شل شده بازوی خود باشید.

بسیار مهم است که دقیقا نتیجه نهایی جراحی زیبایی که تصور می کنید را برای پزشکی که لیپوساکشن نیز انجام می دهد، توصیف کنید. پزشک می تواند روش مناسب برای شما را که ممکن است یک روش ترکیبی باشد، ارزیابی کند. پیش بینی ماندگاری عمل جراحی دشوار است، زیرا بستگی به کنترل وزن شما دارد.

اگر وزن شما بعدا خیلی زیاد شود ممکن است که پوست شما شروع به کشش کند. جراح براساس تجربه خود مدت زمان سفت باقی ماندن پوست را با شما در میان خواهد گذاشت.

ابدومینوپلاستی یک روش عمل جراحی زیبایی است که برای حذف چربی اضافی ناحیه شکم به منظور سفت کردن عضلات و فاسیای دیواره شکم استفاده می‌شود. این نوع عمل جراحی معمولاً در بیماران مبتلا به بافت شل یا تضعیف آن پس از بارداری یا به دنبال کاهش وزن عمده استفاده می‌شود. وراثت و ژنتیک نیز می‌تواند در داشتن شکم آویزان نقش داشته باشد. ابدومینوپلاستی در محدوده‌های متفاوت انجام شده و اغلب به چند دسته تقسیم می شوند. بسته به وسعت عمل جراحی، یک جراحی شکم کامل می‌تواند از 1 الی 5 ساعت طول بکشد. جراحی‌های شکم جزئی بین 1 الی 2 ساعت زمان می‌برد. پس از این جراحی باید برای ساخت ناف یک سوراخ جدید توسط جراح ایجاد شود.

هزینه مربوط به جراحی ابدومینوپلاستی از کشوری به کشور دیگر متفاوت است و حتی در درون مناطق یک کشور هم می تواند متغیر باشد. همانطور که هزینه بسیاری از اعمال جراحی زیبایی، بستگی به عوامل مختلف مانند سن بیماران، وزن و وضعیت سلامت فرد بستگی دارد، این جراحی نیز علاوه بر این عوامل به هزینه‌های دیگر بعد از عمل نیز وابسته است. مراقبت قبل و پس از عمل، هزینه‌های تجهیزات، دستمزد جراح، بی‌هوشی و داروهای مصرفی از جمله این هزینه‌هاست.

کاندیدهای جراحی شکم ابدومینوپلاستی

همیشه همه‌ی افراد چاق ناحیه‌ی شکم مناسب جراحی شکم ابدومینوپلاستی نیستند. این جراحی معمولاً به افراد دارای چربی اضافی در ناحیه شکم همراه با پوست آویزان پیشنهاد می‌شود که البته باید این شرایط را نیز داشته باشند شامل:

  • از نظر جسمی در سلامت کامل باشند و به بیماری‌های افزایش‌دهنده خطر جراحی مانند امراض قلبی، دیابت یا آسم مبتلا نباشند؛
  • دارای وزن ثابت باشند؛
  • قصد بارداری در آینده را نداشته باشند؛
  • دارای انتظارات واقع‌بینانه از نتایج جراحی باشند؛
  • سابقه بارداری و زایمان متعدد داشته باشد؛
  • به دلیل افزایش سن خاصیت ارتجاعی پوست خود را از دست داده باشند؛
  • از بزرگی بیش از حد شکم خود شرمسار بوده و تحت فشار روحی باشند؛
  • سیگاری نباشند.

نحوه‌ی جراحی ابدومینوپلاستی

پس از انجام اقدامات لازم برای بی‌هوشی و آماده کردن او برای این جراحی گسترده با وصل کردن دستگاه‌های کنترل ضربان قلب، نبض و دستگاه کمک‌کننده تنفس فرد در حالت بی‌هوشی جراحی را آغاز می‌کنند. ابتدا یک برش وسیع از مفصل ران به سمت لگن درست بالای ناحیه زهار ایجاد می‌شود. سپس برش دیگری در ناف و اطراف آن به منظور برداشت پوست و چربی اضافی بالای ناحیه شکم داده می‌شود. کشش پوست دیواره شکم و بخیه و ترمیم عضلات تضعیف شده به کوچک کردن شکم کمک می‌کند. لیپوساکشن اغلب در اصلاح و خارج‌سازی چربی اضافی شکم استفاده می‌شود. پس از اتمام جراحی محل آن را پانسمان نموده و یک درن برای خارج شدن هر گونه مایع اضافی از شکم تعبیه می‌شود. ابدومینوپلاستی کامل شامل ساکشن لیپکتومی پوستی شکم و باسن است. در جراحی شکم ابدومینوپلاستی جزئی یک برش کوچک‌تر ایجاد و پوست و چربی قسمت تحتانی شکم به صورت محدودتر از فاسیا عضلانی جدا می‌شود. پوست پایین شکم کشیده و پوست اضافی برداشته می‌شود. گاهی اوقات یک بخشی از دیوار ماهیچه شکم تنگ‌تر می‌شود. ناحیه‌ی باقی مانده کاملاً بخیه می‌شود. حدود 100 سانتی‌متر مربع از پوست در طول یک جراحی ابدومینوپلاستی ترکیبی با لیپوساکشن برداشته می‌شود. در یک روش پیشرفته‌تر که کمی بیش از چهار و نیم ساعت طول می‌کشد. در یک خط عمودی و افقی چربی اضافه برداشته می‌شود. در نتیجه با این روش شکم به طور چشمگیر و به طور قابل توجهی تخت خواهد شد.
در یک روش دیگر به نام مینی ابدومینوپلاستی با یک برش کوچک در اطراف ناف پوست و چربی اضافه را برداشته و ناف به صورت موقت جدا شده و حدود یک تا دو سانتی‌متر بالاتر جاگذاری می‌شود. عضلات سفت شده و از جناغ تا ناحیه زهار ترمیم می‌شوند. لیپوساکشن نیز ممکن است برای دستیابی به نتایج مطلوب انجام شود.

مراقبت بعد از عمل جراحی شکم ابدومینوپلاستی

معمولاً یک تا چهار هفته زمان می‌برد تا بیماران بتوانند به بهبودی نسبی دست یابند. در این مدت فرد به رعایت اقدامات خاصی توصیه می‌شود که اجرای دقیق آن‌ها به بهبودی سریع‌تر و کسب نتیجه بهتر از جراحی کمک خواهد کرد. این اقدامات بعد از عمل جراحی شکم ابدومینوپلاستی شامل:

  • به دلیل وجود درد در سه روز ابتدایی پس از عمل می‌توان با نظر جراح از مسکن و ضددرد استفاده کرد؛
  • استراحت مطلق و خوابیدن مداوم پس از عمل به دلیل خطر لخته شدن خون در پاها ممنوع است و فرد باید فعالیت روزمره خود را داشته باشد؛
  • مصرف آناناس تازه یا کمپوت آن می‌تواند روند بهبودی زخم را تسریع کند؛
  • مصرف میوه، ماهی و میگو در این دوران بسیار مفید است؛
  • بروز ترشحات خون‌آبه‌ای از محل زخم نرمال بوده ولی خونریزی فعال نیاز به پیگیری فوری به خصوص در دو هفته ابتدایی پس از عمل دارد؛
  • باید از بلند کردن اجسام سنگین در طول دوره بهبودی اجتناب شود؛
  • کبودی و ناراحتی پس از عمل طبیعی است که با پوشیدن لباس مخصوص و شکم‌بند کشسان برای یک ماه می‌توان میزان کبودی و تورم ناحیه را کنترل و ترمیم بافت شکم را حمایت کند. همچنین در شکل‌گیری جدید پوست ناحیه تحت درمان مؤثر است؛
  • باید از مصرف تمام اشکال نیکوتین از یک ماه یا بیشتر قبل از عمل جراحی و همچنین در طول دوره بهبودی خودداری شود؛
  • مصرف نمک باید حداقل تا دو هفته پس از عمل جراحی محدود شود؛
  • ویزیت پیگیری روز سوم و هفته اول پس از عمل برای بررسی ناحیه برش و زخم ضروری است. معمولاً درن در روز سوم خارج می‌شود؛

ناحیه‌ی برش زخم قرمز و برجسته است که با مراقبت‌های مناسب فقط یک خط نقره‌ای نازک از آن برجا می‌ماند. بهبودی کامل زخم 3 الی 6 ماه حتی یک سال زمان می‌برد. معمولاً در روزهای ابتدایی پس از عمل ابدومینوپلاستی زخم ظاهر خوبی دارد اما با گذشت زمان برجسته‌تر و قرمز تیره و حتی ارغوانی رنگ خواهد شد. سپس با گذشت ماه‌ها شروع به کم‌رنگ شدن می‌کند. ولی جای زخم ناشی از عمل برای همیشه در زیر شکم باقی خواهد ماند.

خطرات و عوارض عمل جراحی شکم ابدومینوپلاستی

خطرات و عوارض ناشی از جراحی زیبایی شکم می‌تواند جدی یا حتی تهدید‌کننده زندگی فرد باشد. هنگام تصمیم گیری برای انجام این جراحی حتماً باید خطرات و عوارض بالقوه آن را در نظر گرفت و با توجه به آن تصمیم گرفت. از این رو باید تمام خطرات احتمالی به بیماران اطلاع داده شود. بسیاری از عوارض و خطرات با رعایت اصولی دستورالعمل پس از جراحی قابل پیشگیری است. با این حال در موارد نادر عوارض شدید رخ می‌دهد و این عوارض شامل لخته شدن خون، ترومبوز قلبی و عوارض ریوی یا عفونت است. عفونت معمولاً با آنتی بیوتیک و زهکشی درمان می‌شود. برای جلوگیری از ایجاد لخته خون در پاها به بیماران توصیه می‌شود تا در اسرع وقت پس از عمل جراحی راه رفته و حرکت کنند. آمبولی ریوی، حمله قلبی یا سکته از عوارض بسیار نادری است که ممکن است پس از هر نوع عمل جراحی به علت عدم تحرک به ایجاد لخته خون و انتقال آن به قلب، ریه و یا مغز منجر شود. بنابراین افرادی که جراحی گسترده ابدومینوپلاستی داشته‌اند، در معرض خطر جدی آمبولی ریوی هستند که در صورت رخداد معمولاً در عرض سه هفته پس از عمل جراحی و اغلب 72 ساعت اول اتفاق می‌افتد.
بروز عوارض می‌تواند فرآیند درمان را به تأخیر بیاندازد. در موارد نادر هم عمل جراحی دیگری برای رفع یک عارضه بالقوه مورد نیاز است. نکروز پوستی یکی از این عوارض است که نیاز به جراحی دیگر برای پیوند یک پوست جدید به جای پوست مرده دارد. اگر چه نکروز بسیار نادر است، احتمال بروز آن در افراد سیگاری افزایش می‌یابد. قطع مصرف نیکوتین و سیگار کشیدن چند هفته قبل و چند هفته پس از جراحی می‌تواند احتمال بروز این عارضه را بسیار محدود کند.
یکی دیگر از مشکلات شایع پس از جراحی ابدومینوپلاستی، تجمع مایع در زیر پوست است که نیاز به تخلیه دارند. جراح می تواند مایع را با یک سوزن آسپیره کند.
زخم ناشی از ابدومینوپلاستی بسته به مقدار پوست حذف شده ظاهر غیر خوشایندی دارند که البته تکنیک‌های مورد استفاده برای عمل جراحی، مهارت جراح، و توانایی بدن برای بازیابی می‌تواند در ظاهر آن تأثیر گذارد.
دیگر خطرات و عوارض احتمالی ابدومینوپلاستی عبارت است از:

  • خون ریزی؛
  • تأخیر در بهبود زخم؛
  • از دست دادن پوست بیش از حد؛
  • بی‌حسی و یا سایر تغییرات در حس پوست؛
  • عوارض بی‌هوشی؛
  • تغییر رنگ پوست یا تورم طولانی مدت؛
  • مرگ بافت چربی عمقی پوست (نکروز چربی)؛
  • جدایی زخم عمده؛
  • عدم تقارن؛
  • درد مداوم؛
  • تورم مداوم در پاها؛
  • آسیب عصبی؛
  • هماتوم (ممکن است در 3 تا 4 درصد موارد رخ دهد.)؛
  • پارگی بخیه؛
  • ورم؛
  • اسکار قابل مشاهده؛
  • مرگ.

معمولاً نتایج جراحی ابدومینوپلاستی در صورت رخ ندادن عارضه‌ی خاص، رضایت‌بخش بوده و دائمی خواهد ماند. البته به شرطی که فرد در آینده باردار نشود و یا کاهش وزن شدید و ناگهانی نداشته باشد.